Łysienie androgenowe

Jest najczęstszą, stanowiącą około 95% przyczyną utraty włosów u mężczyzn. Łysienie androgenowe dotyczy nawet połowy mężczyzn po 40 roku życia.
Coraz częściej chorują także kobiety, u których utrata włosów jest mniej gwałtowna i trwa zwykle wiele lat, prowadząc do przerzedzenia włosów szczytu głowy.

Dlaczego łysieję?

Dihydrotestosteron, powstający z testosteronu hormon androgenowy hamuje wzrost włosów w obrębie owłosionej skóry głowy. Włosy stają się coraz cieńsze, krótsze i wreszcie wypadają. Proces ten może rozpocząć się nawet u 20-latków i przebiegać gwałtownie lub trwać wiele lat.
Utrata włosów zaczyna się od kątów czołowych oraz na szczycie głowy. Następnie dochodzi do powiększenia się obszarów pozbawionych włosów, a wreszcie do ich zlania się.

Łysienie androgenowe nigdy nie zajmuje okolicy skroniowej (powyżej uszu), ani potylicznej (tył głowy). Rozpoznanie ułatwia wywiad (występowanie łysienia u członków rodziny) oraz wykluczenie innych przyczyn. Pomocne może być wykonanie trichogramu, polegającego na ocenie włosów pod mikroskopem, choć zwykle badanie to jest zbędne.

Jak leczyć łysienie androgenowe?

Im wcześniej podejmiemy leczenie, tym większa szansa na odrost utraconych włosów i zahamowanie dalszego postępu choroby.

Pielęgnacja i leczenie domowe obejmują stosowanie specjalnych szamponów, odżywek, wcierek zawierających substancje poprawiające ukrwienie wokół mieszków włosowych, zwiększających wbudowywanie prostych związków w strukturę włosa, zwiększających liczbę włosów w fazie wzrostu.
Jedną z najlepiej przebadanych substancji o udowodnionej skuteczności jest minoksidil – daje rezultaty u ok 70 % pacjentów z wczesną fazą łysienia. Preparaty z minoksidilem są stosunkowo tanie, można je kupić bez recepty w aptekach, jednak wymagają regularnego stosowania, by efekt był trwały.

Uzupełnieniem terapii miejscowej jest farmakoterapia.

  • u kobiet, u których występują cechy nadmiaru androgenów we krwi – wskazane jest stosowanie tabletek hormonalnych
  • u mężczyzn stosuje się doustny finasteryd. Lek ten zmniejsza stężenie dihydrotestosteronu we krwi. Badania wykazały skuteczność finasterydu w leczeniu łysienia androgenowego u około 80 % mężczyzn. Lek przyjmuje się doustnie, jeden raz dziennie, w dawce 1 mg. Jest to lek zazwyczaj dobrze tolerowany, rezultaty widoczne są w przeciągu kilku miesięcy, efekt jednak zanika po odstawieniu finasterydu.

U kobiet finasteryd stosowany jest wyjątkowo, w terapii ciężkiego łysienia androgenowego i tylko z osłoną antykoncepcji.

Jakie zabiegi mogą wspomóc odrost włosów?

  1. Osocze bogatopłytkowe/ fibryna bogatopłytkowa – zabieg polega na pobraniu własnej krwi pacjenta do specjalnej probówki, odwirowaniu krwi, a następnie ostrzyknięciu skóry głowy osoczem/ fibryną.
    Zwykle wykonuje się serię 3 zabiegów w odstępach 3-4 tygodniowych. Osocze lub fibryna bogate są w czynniki wzrostu pochodzące z własnych płytek pacjenta, dlatego są bezpieczne dla alergików. Są jednak postaci łysienia, które zdecydowanie nie powinny być leczone w ten sposób, dlatego że zabieg może nasilić chorobę skóry głowy.
    Przed zabiegiem powinna być wykonana konsultacja dermatologiczna, z właściwym rozpoznaniem typu łysienia. Zabieg może być wykonany jedynie przez lekarza lub pielęgniarkę.
    Warto zapytać, czy zestaw do pobierania osocza/ fibryny posiada odpowiednie certyfikaty, tak by mieć pewność, że uzyskany materiał jest bezpieczny i skuteczny.
  2. Dr Cyj Hair Filler – preparat zawiera peptydy stymulujące odrost włosów. Peptydy otoczone są kwasem hialuronowym, który wchłaniając się uwalnia je przez 14 dni. Zabieg jest szczególnie polecany osobom wrażliwym na ból, ponieważ wymaga zdecydowanie mniej nakłuć niż tradycyjna mezoterapia. Wykonuje się serię 4 zabiegów co 2 tygodnie.
  3. Mezoterapia koktajlem – na rynku dostępne są różne koktajle pobudzające odrost włosów – już samo ukłucie jest silnym bodźcem pobudzającym regenerację włosów. Koktajle zawierają zwykle proste związki, aminokwasy, peptydy, witaminy. Najczęściej wykonuje się 6 zabiegów co 2 tygodnie.
  4. Przeszczepy włosów – w ostatnich latach istnieje ogromny postęp w technikach przeszczepiania włosów, zabiegi mogą być wykonywane przez robota, nadzorowanego przez lekarza. Zwykle są to zabiegi bardzo kosztowne i dostępne małej grupie pacjentów.

Łysienie plackowate

Występuje znacznie rzadziej niż łysienie androgenowe. Zwykle pojawia się u osób młodych, w 60% dotyczy chorych poniżej 20 r.ż. Choroba ma podłoże autoimmunologiczne, lecz nie da się wykluczyć czynników neurologicznych i genetycznych. Ogniska łysienia o różnej wielkości, mają przejściowy lub trwały charakter. W ich obrębie skóra jest niezmieniona chorobowo, gładka, bez bliznowacenia. Wypadanie włosów zajmuje w tym przypadku okolicę skroniową i potyliczną. Choroba może postępować zajmując całą skórę głowy, a nawet może dotyczyć utraty brwi, rzęs, włosów w okolicy pach i pachwin, włosów łonowych. U niektórych pacjentów nie ma tendencji do odrostu włosów. Wtedy nosi ono nazwę łysienia złośliwego.
Choroba ma zazwyczaj nagły początek. Mogą jej towarzyszyć inne schorzenia o podłożu autoimmunologicznym jak np.: choroby tarczycy, bielactwo.

U około 30-60 % chorych może dojść w ciągu 1-2 lat do samoistnego odrostu wzrostów. W łagodniejszych przypadkach łysienia plackowatego stosuje się jedynie środki miejscowe mające na celu przyspieszenie odrostu włosów. Należą do nich np.: substancje miejscowo drażniące, kortykosteroidy w postaci maści lub kremów, minoksidil. Wspomagająco można wykonać także zabiegi mezoterapii, polegające na wstrzykiwaniu leku bezpośrednio w ogniska łysienia. W ciężkich przypadkach, gdy choroba przebiega bardzo gwałtownie lub dochodzi do znacznej utraty włosów, włącza się leczenie ogólne (kortykosteroidy przyjmowane doustnie, cyklosporyna A).
Ze względu na podejrzewane podłoże neurologiczno-psychologiczne bardzo ważna jest również psychoterapia.

Łysienie telogenowe

Ten typ łysienia dotyczy najczęściej kobiet i polega na uogólnionym przerzedzeniu włosów. Może pojawić się jako efekt diety odchudzającej, po porodzie lub odstawieniu doustnych leków antykoncepcyjnych, po ciężkiej chorobie, operacji, wskutek nadmiernego stresu. Zwykle w ciągu 3-6 miesięcy włosy odrastają samoistnie i leczenie farmakologiczne nie jest wymagane. Terapia nastawiona jest głównie na usunięcie przyczyny łysienia. Wspomagająco można stosować 2 lub 5 % minoksidil.

Wśród innych przyczyn nadmiernej utraty włosów wymienia się:

  1. choroby skóry
  2. choroby narządów wewnętrznych, w których utrata włosów jest jednym z objawów niedomogi organizmu (niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, cukrzyca)
  3. niedobór makro- i mikroelementów takich jak żelazo (anemia), miedź, cynk, witaminy z grupy B
  4. leki (przeciwnowotworowe, pochodne witaminy A)
  5. wyrywanie włosów przez chorego (trichotilomania)

Ze względu na różnorodność przyczyn i typów łysienia, przed rozpoczęciem ukierunkowanej terapii lekarz może zalecić wykonanie różnorodnych badań, takich jak: morfologia krwi, poziom żelaza i witaminy B12, oznaczenie hormonów tarczycy, stężenia glukozy we krwi. Jeżeli w obrębie ognisk łysienia skóra jest zaczerwieniona, pojawiają się krosty, guzki lub blizny możliwe będzie poszerzenie diagnostyki o np.: badanie mikologiczne celem wykluczenia grzybicy lub badanie histopatologiczne (wycięcie fragmentu zmienionej skóry i obejrzenie go pod mikroskopem).

 

Polecamy zabiegi